Nova - Vimana (1976)

Side One:

1. Vimana
2. Night Games
3. Poesia (To A Brother Gone)

Side Two:

1. Thru The Silence
2. Driftwood
3. Princess And The Frog

Phil Collins to jeden z moich ulubionych muzyków. Tytan pracy i niezwykle miły i pełen poczucia humoru człowiek. Właśnie kilka dni temu miałem ogromną ochotę posłuchać płyty na której zagrał Phil. Jest z czego wybierać gdyż Collins brał udział w nagraniu ponad 120 albumów. Jednocześnie nie chciałem aby było to jakieś skomplikowane dzieło. Ot, spędzić miło kilkadziesiąt minut uciekając myślami od dnia codziennego. Myślałem, myślałem i wymyśliłem. Padło na zespół Nova i płytę Vimana, na której to Phil gra na instrumentach perkusyjnych.  Ten włoski zespół powstał w 1975 roku z inicjatywy byłych członków zespołów Osanna i Carvello. Byli to Elio D’Anna (saksofony, flet) oraz Danilo Rustici (gitara). Do zespołu dołączyli brat Danilo, Corrado (gitara, śpiew), Luciano Milanese (bas) oraz Dede Lo Previte (perkusja). Po nagraniu pierwszego albumu z zespołem pożegnała się część jego członków. Wtedy do Elio i Corrado dołączył klawiszowiec Renato Rosset. Panowie do nagrania płyty Vimana zaprosili kilku gości. Oprócz Phila Collinsa, na perkusji zagrał Narada Michael Walden znany między innymi z Mahavishnu Orchestra, na basie Percy Jones (Brand X), natomiast na kongach zagrał Zakir Hussain.

Refugee - Refugee (1974)

Side One:

1. Papillon
2. Someday
3. Grand Canyon

Side Two:

1. Ritt Mickley
2. Credo

Ta supergrupa powstała w 1973 roku. Zespół współtworzyło trzech wspaniałych muzyków. Dwóch z nich to byli członkowie zespołu The Nice, basista Lee Jackson oraz perkusista Brian Davison. Trzecim członkiem Refugee został fenomenalny klawiszowiec Patrick Moraz. Krytycy w Anglii twierdzili, że jest to próba wznowienia działalności The Nice, który to zespół opuścił wcześniej Keith Emerson. Refugee nagrał niestety tylko ten jeden album. Niestety, bo grupę opuścił Patrick Moraz, który dostał propozycję od Yes. Właśnie z zespołu odszedł Rick Wakeman i panowie szukali jego następcy. Z tej propozycji Moraz skorzystał. Wielka to szkoda bo Refugee nagrali kapitalny album i tylko możemy się domyślać co byłoby gdyby grupa nadal istniała. Myślę, że byłoby co najmniej tak dobrze jak na tym albumie.

Steven Wilson - Łódź 8.04.2015 Klub Wytwórnia

Cieszyłem się bardzo na wyjazd do Łodzi. Oczywiście najważniejszą sprawą był koncert ale… To był także mój wielki powrót do tego miasta po wielu latach. To właśnie w Łodzi studiowałem i jeszcze później przez kilka lat mieszkałem. Fajny powrót do przeszłości. Ale przecież nie o mieście będziemy dyskutować.

Do Wytwórni dotarłem chwilkę po 19-ej. Po sprawdzeniu biletu i ostemplowaniu ręki, udałem się do jednego z barów aby napić się pianki. Zaraz obok stanęła dziewczyna (z własnym towarzystwem) o arcyciekawej urodzie. Myślę sobie „Skąd ja ją znam?” I po chwili olśniło mnie, że to jest Karolina Grzybowska, bohaterka okładki (i nie tylko) najnowszej płyty Wilsona.

Happy The Man - Crafty Hands (1978)

Side One:

1. Service With A Smile
2. Morning Sun
3. Ibby It Is
4. Steaming Pipes

Side Two:

1. Wind Up Doll Day Wind
2. Open Book
3. I Forgot To Push It
4. The Moon, I Sing (Nossuri)

I znowu krótko. Już siedzę na walizkach i za chwilę wyjeżdżam. Jednak wpis trzeba zrobić. Dziś lecimy za ocean. Początki zespołu Happy The Man sięgają połowy 1972 roku kiedy to w jednej z amerykańskich baz wojskowych w Niemczech poznali się gitarzysta Stanley Whitaker oraz basista Rick Kennell. Jednak formalnie zespół powstał rok później. Do grupy dołączył klawiszowiec David Bach. Kennel zaprosił do zespołu dwóch kolejnych panów. Pierwszym z nich był perkusista Mike Beck, drugim wokalista Cliff Fortney. Wszyscy panowie przeprowadzili się do Harrisonburg. Niedługo po tym z grupą pożegnał się Bach, a na jego miejsce przyszło dwóch klawiszowców Kit Watkins oraz Frank Wyatt. Panowie zaczęli intensywnie grać aby stworzyć swój własny styl (próby trwały po sześć do nawet ośmiu godzin dziennie). Następnie zespół przeprowadził się do Waszyngtonu gdzie zdobył sobie wierną lokalną publiczność. Ich muzykę można było usłyszeć w rozgłośni uniwersyteckiego radia WGBT. Dzięki temu zwrócili na siebie uwagę. Zauważył ich również Peter Gabriel, który zastanawiał się nad zatrudnieniem ich do nagrania swojej pierwszej solowej płyty. W 1976 roku zespół podpisał kontrakt z Arista Records. Pod koniec 1977 roku Mike’a Becka zastąpił nowy perkusista Ron Riddle. Crafty Hands to drugi album w ich dorobku, który został nagrany w składzie Stanley Whitaker (6 i 12-strunowa gitara, wokal), Frank Wyatt (pianino, harfa, saksofon, flet, głosy), Kit Watkins (pianino, harfa, Moog, Clavinet) Rick Kennell (gitara basowa) oraz Ron Riddle (perkusja, instrumenty perkusyjne).

National Health - National Health (1977)

Side One:

1. Tenemos Roads
2. Brujo

Side Two:

1. Borogoves (Excerpt from Part Two)
2. Borogoves (Part One)
3. Elephants

National Health to przedstawiciele sceny Canterbury. Zespół powstał w 1975 roku. Jego założycielami byli Dave Stewart (grający wcześniej na klawiszach w Hatfield And The North) oraz Alan Gowen (instrumenty klawiszowe, Gilgamesh). Otóż panowie postanowili stworzyć swojego rodzaju rockową orkiestrę, w której miało się znaleźć miejsce dla dwóch klawiszowców, dwóch gitarzystów, basisty, perkusisty i trzech żeńskich głosów. Plany te zostały zrealizowane tylko w części. Stewart i Gowen to instrumenty klawiszowe, dwóch  gitarzystów to Phil Miller oraz Phil Lee. Mont Campbell (były basista Egg) zagrał na basie, natomiast za perkusją zasiadł Bill Bruford. Głosu użyczyła Amanda Parsons. Zespół przeszedł kilka przemian osobowych. Na krótko przed ich pierwszą trasą odszedł Phil Lee, którego zastąpił Steve Hillage. Także Amanda nie zaśpiewała na większości występów z powodu choroby. Grupę opuścił także Bruford, który udał się w trasę z Genesis (zastąpił go John Mitchell). Bruford zresztą powracał kilkukrotnie do zespołu aż w końcu został na stałe zastąpiony przez Pipa Pyle'a. Z kolei po odejściu Campbella jego miejsce zajął Neil Murray, który na krótko przed wydaniem ich debiutanckiej płyty przeniósł się do Whitesnake. W 1977 roku z zespołem pożegnali się również Alan Gowen i Amanda Parsons. Po tych wszystkich niemałych perturbacjach w składzie, grupa wydała swój pierwszy album pod tytułem National Health. Trzon stanowią tu Dave Stewart (instrumenty klawiszowe), Phil Miller (gitara), Neil Murray (bas), Pip Pyle (perkusja), a wspomagają ich John Mitchell (instrumenty perkusyjne), Alan Gowen (instrumenty klawiszowe), Amanda Parsons (śpiew) i Jimmy Hastings (flet, klarnet). Uffff…