Spectral Mornings (2015)

1. Spectral Mornings (2015)
2. Spectral Mornings (2015) (Acoustic Mix)
3. Spectral Mornings (2015) (Instrumental)
4. Spectral Mornings (2015) (Classic Mix)

Rob Reed (Magenta, Kompendium) postanowił przypomnieć kapitalną kompozycję Steve’a Hacketta Spectral Mornings, która to kompozycja pochodzi z płyty o tym samym tytule, wydanej w 1979 roku (za kilka dni zamieszczę na blogu wpis dotyczący tejże). Nowa-stara wersja zauroczyła mnie w jednej chwili.

Kate Bush - Hounds Of Love (1985)

Hounds Of Love
Running Up That Hill (A Deal With God)
Hounds Of Love
The Big Sky
Mother Stands For Comfort
Cloudbusting  

The Ninth Wave
And Dream Of Sheep
Under Ice
Waking The Witch   
Watching You Without Me
Jig Of Life
Hello Earth
The Morning Fog

No tak, nie mogło być przecież inaczej. Podium uzupełnia genialna płyta Hounds Of Love. Któż jej nie zna? A przynajmniej każdy szanujący się meloman powinien znać. Dlatego w tym wpisie raczej chciałbym skupić się na całej otoczce powstania i przesłaniu płyty czy wreszcie inspiracjach Kate, niż na samej muzyce. Będzie to raczej artykuł. Bo przecież samych recenzji płyty można znaleźć w sieci mnóstwo.

W 1982 roku po nagraniu albumu The Dreaming i następnie jego promocji, Kate znika z życia publicznego. Media jak to media snuły wtedy przeróżne historie. A to że Bush strasznie przytyła (ponoć waży 115 kilogramów!), a to że ma okropną depresję, że zrobiła sobie operację plastyczną czy wreszcie, że poddała się terapii narkotykowej. Oczywiście wszystko to były bzdury (no może ciut przytyła) a jedynymi nałogami Kate były herbata, czekolada, papierosy i oczywiście praca. Do czasu ukazania się Hounds Of Love Bush podjęła trzy bardzo ważne decyzje życiowe. Po pierwsze przeniosła się na wieś. Po drugie zbudowała własne studio nagraniowe. I wreszcie kolejną decyzją był powrót do tańca i przejście na dietę. Po dość posępnym i ciemnym The Dreaming Kate pragnęła nagrać album jasny, sympatyczny, otwarty. Hounds Of Love miał być przeciwieństwem The Dreaming.

Kate Bush - Never For Ever (1980)

Side One:

1. Babooska
2. Delius (Song of Summer)
3. Blow Away (For Bill)
4. All We Ever Look For
5. Egypt

Side Two:

1. The Wedding List
2. Violin
3. The Infant Kiss
4. Night Scented Stock
5. Army Of Dreamers
6. Breathing

To druga płyta która zajmuje miejsce na moim podium płyt Artystki. Były czasy w których słuchałem tego albumu ciągle i ciągle. Podczas nagrywania tej płyty Kate chciała mieć więcej swobody, chciała bardziej wyrazić siebie. Uważała, że nie mogła tego dokonać na wcześniejszych albumach. Podziękowała więc Andrew Powellowi i sama postanowiła zostać producentem tej płyty. Ostatecznie pomógł jej Jon Kelly, który brał wcześniej udział w miksowaniu materiału na EP-kę On Stage. Na tej płycie Kate zaczęła używać Fairlighta, instrumentu który wtedy niebywale ją zafascynował. Bush dowiedziała się o istnieniu tegoż od Petera Gabriela. Była wniebowzięta mogąc za jego pomocą samplować krótkie dźwięki, nagrywać przeróżne odgłosy aby później wykorzystać je na płycie. Skrzętnie z niego korzystała na kolejnych albumach. Należy zwrócić także uwagę na kapitalną okładkę. Narysował ją Nick Price według pomysłu samej Kate. Masa pięknych stworzeń wraz z przerażającymi istotami, dosłownie wypływa spod jej spódnicy. Kelly’emu powiedziała kiedyś, że właśnie stamtąd biorą się jej wszystkie piosenki. Tytuł płyty został zaczerpnięty z piosenki o takim samym tytule. Piosenka ta powstała na potrzeby albumy Lionheart, ale ostatecznie się na nim nie znalazła. Podobno był to materiał na przebój, a został z niej tylko tytuł, który posłużył do zatytułowania tego albumu.

Kate Bush - The Kick Inside (1978)

Side One:

1. Moving
2. The Saxophone Song
3. Strange Phenomena
4. Kite
5. The Man With The Child In His Eyes
6. Wuthering Heights

Side Two:

1. James And The Cold Gun
2. Feel It
3. Oh To Be In Love
4. L'Amour Looks Something Like You
5. Them Heavy People
6. Room For The Life
7. The Kick Inside

Moja Żona, która podczytuje tego bloga, powiedziała mi kilka dni temu „Po co ci cały pokój płyt jeśli opisujesz tylko te związane z rockiem progresywnym. Przecież słuchasz i kochasz całe mnóstwo innych wykonawców…” No właśnie, absolutna racja pomyślałem, po czym włączyłem debiutancką płytę Kate Bush. 
Kate to moja ulubiona pani w świecie muzycznym. Kupuję ją w całości. Uwielbiam ją za przepiękne piosenki, za talent, za podejście do mężczyzn, za to że pomimo filigranowej budowy była konkretną, wiedzącą czego chce babką no i oczywiście za urodę. 
The Kick Inside został wydany w 1978 roku, ale historia zaczęła się kilka lat wcześniej, kiedy Kate była jeszcze młodziutką uczennicą. Jako czternastolatka dysponowała już imponującym zbiorem piosenek, które z wielką lubością nagrywała na magnetofon AKAI, który był własnością jej ojca.

Osanna - Palepoli (1973)

Lato A:

1. Oro Caldo
2. Stanza Città

Lato B:

1. Animale Senza Respiro

Przy poprzednim wpisie dotyczącym grupy Nova, wspomniałem że jej założycielami byli panowie z grupy Osanna. W związku z tym pomyślałem sobie dlaczego następna recenzja nie miałaby dotyczyć właśnie zespołu Osanna. Pierwszym albumem za jaki chwyciłem aby go posłuchać był  Palepoli. Tak, to był dobry wybór.
Grupa Osanna powstała pod koniec 1970 roku w Neapolu. Muzycy którzy znaleźli się w składzie tego zespołu to Lino Vairetti (głos, Mellotron), Danilo Rustici (gitara), Massimo Guarino (perkusja), Lello Brandi (bas) oraz Elio D’Anna (flet, saksofony). Osanna był jednym z pierwszych zespołów na świecie który podczas swoich występów używał kostiumów i masek. Na płycie znalazły się trzy utwory. Dwa z nich to tak zwane „długasy” i łączący ich niczym most króciutki Stanza Città.