Faust - Faust IV (1973)

Side One:

1. Krautrock
2. The Sad Skinhead
3. Jennifer

Side Two:

1. Just A Second
2. Picnic On A Frozen River, Deuxieme Tableau
3. Giggy Smile
4. Läuft... Heisst Das Es Läuft Oder Es Kommt Bald... Läuft
5. It's A Bit Of A Pain

Zostajemy u naszych zachodnich sąsiadów i od propagandy przechodzimy do pięści. Fausta i mówię tu o zespole, który notabene swoją nazwę zawdzięcza Goethemu i jego Faustowi, poznałem na początku lat dziewięćdziesiątych. Przyznam szczerze, że wtedy to nie była moja muzyka.  Znajomy podrzucił mi dwie kasety. Na pierwszej był ich debiut, na drugiej czwórka. Jedynkę odrzuciłem niemal natychmiast, z opisywaną tu płytą zrobiłem niemal to samo. Powodem odrzucenia był pierwszy numer z tego albumu. Na szczęście posłuchałem dalej i… zaskoczyło. Polubiłem Faust IV i to nie zmieniło się do dziś. No i jeszcze ta okładka…

Propaganda - A Secret Wish (1985)

1. Dream Within A Dream
2. The Murder Of Love
3. Jewel
4. Duel
5. Frozen Faces
6. P-Machinery
7. Sorry For Laughing
8. The Chase
9. Dr. Mabuse

  

Z cyklu „Atrakcyjna Osiemdziesiątka”

Czy mają Państwo tak, że czasami sięgają Państwo po płytę bardzo dawno niesłuchaną i po tych wielu latach rodzi się w głowie pytanie „Dlaczego tak długo tego nie słuchałem/am?”. No właśnie. Nie dalej jak w sobotę przeżyłem coś takiego. To był taki dzień w którym szuka się przysłowiowego miodu w… (z przyzwoitości nie dokończę). Najczęściej jest tak, że pomysłów na wrzucenie czegoś do odtwarzacza czy na gramofon jest cała masa. Zbuduję sobie górkę z płyt i nie mam czasu ich przesłuchać, a właśnie tego dnia mam ochotę na nie wszystkie. Ale czasami jest tak kiedy człowieka dopada stan gdy staje się przed półkami i cmoka co by tu włączyć. Tak było w sobotę. W końcu wzrok padł na literkę P i sięgnąłem po ten album…

Michael Rother - Katzenmusik (1979)

1. KM 1; 2. KM 2; 3. KM 3; 4. KM 4; 5. KM 5; 6. KM 6; 7. KM 7; 8. KM 8; 9. KM 9; 10. KM 10; 11. KM 11; 12.KM 12

Nawet nie mają Państwo pojęcia jak tęsknię za promieniami słonecznymi. Zauważyłem, że z każdym rokiem coraz gorzej znoszę zimową aurę. Nie przeszkadza mi zimno, śnieg czy nawet plucha, ale te krótkie dni i permanentny brak słońca mnie dobija. W przezwyciężeniu i przeczekaniu tego okresu pomaga mi oczywiście muzyka. I właśnie w niedzielę, stojąc przed półkami, szukałem czegoś co mnie rozweseli i choć na chwilę pozwoli wyświetlić w mojej głowie ciepły, letni dzień. Pamiętają Państwo jak pisałem o płycie On the Beach, której autorem jest Chris Rea? Przeglądając płyty szukałem podobnej okładki, aż tu nagle Rother. W sercu zaświeciło słońce…

John Williams - Amistad (1997)

1. Dry Your Tears, Afrika; 2. Sierra Leone, 1839 And The Capture Of Cinque; 3. Crossing The Atlantic; 4. Cinque's Theme; 5. Cinque's Memories Of Home; 6. Middle Passage; 7. The Long Road To Justice; 8. July 4, 1839; 9. Mr. Adams Takes The Case; 10. La Amistad Remembered; 11. The Liberation Of Lomboko; 12. Adams' Summation; 13. Going Home; 14. Dry Your Tears, Afrika (Reprise)

Dokładnie nie pamiętam, ale było to w 1999 lub w 2000 roku. To była bodaj jesień, byłem sam w domu. Późny wieczór (było gdzieś koło północy), leżałem już w łóżku, w ręku pilot i bezsensowne klikanie w te i z powrotem. Wtedy miałem jeszcze telewizor. Miałem, bo w niedługim czasie pozbyłem się go raz na zawsze. Ale wracajmy do tego klikania. Nagle zatrzymałem się na jednym z programów ponieważ właśnie rozpoczynał się tam jakiś film. Wiedzą Państwo o co chodzi. Ta czołówka gdzie chłopiec siedzący na księżycu zarzuca wędkę. Chwilę później pierwsze napisy i cichutka, króciutka wokaliza, która mnie oczarowała, a po niej napis AMISTAD…

Maxophone - Maxophone (1975)

1. Life Can Be Like Music
2. Six Against One
3. When We Were Young
4. Fase
5. I Heard A Butterfly
6. Live Together Or Die

Powrót po małym urlopiku zimowym. Moje ukochane morze, niekończące się spacery, świeże powietrze, posiłki podane pod nos oraz błogie lenistwo. To wszystko kocham, ale brak płytowej kolekcji, po kilku dniach daje się we znaki. W ostatnim podsumowaniu roku wspominałem o płytach dinozaurów, które mnie zawiodły, żeby tylko wspomnieć o PFM czy Eloy. Ale zaznaczyłem, że w 2017 światło dzienne ujrzał jeszcze jeden album zacnej grupy, o którym miałem wspomnieć za jakiś czas. Jak widać po tytule, jest to włoska grupa Maxophone. To był pierwszy krążek który poleciał do odtwarzacza chwilę po powrocie do domu. I tak, w 2017, po ponad czterdziestu latach milczenia wydali swój drugi album…