Eloy - Ocean (1977)

Strona 1:

1. Poseidon's Creation
2. Incarnation Of Logos

Strona 2:

1. Decay Of Logos
2. Atlantis' Agony at June 5th - 8498, 13 p.m. Gregorian Earthtime

Ocean to szósty album tej niemieckiej grupy progresywnej. Moja przygoda z tym zespołem zaczęła się właśnie od tego albumu. W moim osobistym odczuciu Eloy zaczyna się od płyty Dawn, która jest poprzedniczką tej tu opisywanej. Pierwsze albumy grupy jakoś nie do końca mi „leżą”. Wszystko z nimi jest w porządku, są po prostu bardziej gitarowe, bardziej surowe, mniej kosmiczne. Późniejsza twórczość zespołu zdecydowanie bardziej mi odpowiada.

Grupę Eloy założył w 1969 Frank Bornemann, który jako jedyny jest stałym członkiem grupy aż do dnia dzisiejszego. Nazwa zespołu została zaczerpnięta z powieści H.G. Wellsa Wehikuł Czasu. To właśnie w tej książce możemy przeczytać o niejakich Elojach, których spotyka na swojej drodze główny bohater, podczas jednej ze swoich podróży w czasie. W nagraniu tego albumu, oprócz samego Bornemanna wzięli udział Detlev Schmidtchen (wszelakiego rodzaju klawisze), Jürgen Rosenthal (perkusja, wcześniej przez chwilę grał w grupie Scorpions) oraz na basie Klaus-Peter Matziol. 

Autorem okładki tej płyty jest polski malarz Wojciech Siudmak.

Gryphon - Red Queen To Gryphon Three (1974)

1. Opening Move
2. Second Spasm
3. Lament
4. Checkmate

Red Queen To Gryphon Three to trzeci album w dyskografii tego zespołu.  Muzykę grupy poznawałem właśnie od  tej płyty.  I muszę powiedzieć, że od pierwszych dźwięków byłem oczarowany. Przez te wszystkie lata wcale się to nie zmieniło i nadal słucham tej płyty z wielką przyjemnością.
Zespół powstał na początku lat siedemdziesiątych w Anglii z inicjatywy dwóch wychowanków Królewskiej Akademii Muzycznej. Byli to Richard Harvey (instrumenty klawiszowe, obój, klarnet, róg) oraz Brian Gulland (flet, fagot, krzywuła). Następnie do zespołu dołączyli Graeme Taylor (gitara), a także grający na perkusji David Oberle. Na chwilę przed nagraniem tego albumu do grupy dołączył  Philip Nestor (bas).

Muzyka zespołu to dość nietypowe połączenie rocka progresywnego oraz muzyki folk  z ogromną domieszką muzyki dawnej. Jak to wszystko brzmi?

Mike Rutherford - Smallcreep's Day (1980)

1. Between The Tick & The Tock
2. Working In Line
3. After Hours
4. Cats And Rats (In The Neighbourhood)
5. Smallcreep Alone
6. Out Into The Daylight
7. At The End Of The Day
8. Moonshine
9. Time And Time Again
10. Romani 
11. Every Road
12. Overnight Job

Miałem w planach przedstawić całkiem inną płytę, ale kilka dni temu moja magiczna przypominajka dała mi znać, że oto 15 lutego 1980 roku ukazał się pierwszy solowy album Mike’a Rutherforda. Skoro jest rocznica albumu który sobie cenię, to dlaczego nie. Pomiędzy wydaniem …And Then There Were Three… a nagraniem kolejnego Duke, zespołu Genesis, było troszkę czasu (Phil Collins na chwilę opuścił zespół by ratować swoje małżeństwo) więc Mike postanowił, że nagra solowy album (podobnie zrobił Tony Banks). Miał w tym czasie trochę pomysłów, które chciał wykorzystać. Zaprosił do nagrania tej płyty kilku fantastycznych muzyków. Na perkusji zagrał Simon Phillips, którego Mike bardzo cenił i z którym od dawna chciał pracować. Na klawiszach zagrał wieloletni przyjaciel Rutherforda, były członek zespołu Genesis,  Anthony Phillips. Przy mikrofonie stanął Noel McCalla (sesyjny wokalista, który w późniejszym okresie znany był ze współpracy z zespołem Manfred Mann’s Earth Band). W zespole znalazł się również Morris Pert przygrywający na instrumentach perkusyjnych. Nagrań dokonano w sztokholmskich Polar Studios w których na co dzień nagrywała ABBA.

FM - Surveillance (1979)

Strona A:

1. Rocket Roll
2. Orion
3. Horizons
4. Random Harvest
5. Shapes Of Things

Strona B:

1. Seventh Heaven
2. Father Time
3. Sofa Back
4. Destruction

FM to zespół z Kanady, zaliczany do grona grup grających rocka progresywnego. Surveillance to trzecia płyta w ich dorobku. Grupa powstała w 1976 roku w Toronto. Założyli ją Cameron Hawkins (syntezatory i okazjonalnie bas) oraz Jeff Plewman, znany bardziej jako Nash The Slash, który gra na skrzypcach elektrycznych i mandolinie. Panowie poznali się podczas sesji improwizacyjnej zespołu Clear. W 1977 roku do grupy dołączył perkusista Martin Deller. Z kolei rok później,  Plewmana zastąpił w zespole Ben Mink, który również grał na elektrycznych skrzypcach i mandolinie. Już w  ustabilizowanym składzie, panowie przystąpili do nagrania Surveillance.

Premiata Forneria Marconi - Storia Di Un Minuto (1972)

1. Introduzione
2. Impressioni Di Settembre
3. È Festa
4. Dove... Quando... (Parte 1)
5. Dove... Quando... (Parte 2)
6. La Carrozza Di Hans
7. Grazie Davvero

Jak się powiedziało A to trzeba powiedzieć B. Początkowo miałem nie prezentować tego albumu ale pomyślałem sobie, że byłoby to wielkie uchybienie. Bo przecież bardzo sobie cenię ich debiut, który jest ważną pozycją nie tylko w mojej kolekcji, ale i w historii rocka progresywnego. Właściwie ten album i opisywany już Per Un Amico, poznałem jednocześnie. Obie te płyty wywarły na mnie ogromne, pozytywne wrażenie. Obie w takim samym stopniu mnie oczarowały (jednak bardziej cenię sobie Per Un Amico).  Storia Di Un Minuto zdobyła we Włoszech ogromne powodzenie. Przełożyło się to na wyniki na listach najlepiej sprzedających się albumów. Płyta dotarła do pierwszego miejsca i została na mim przez kilka tygodni.