Ennio Morricone - Once Upon A Time In America (1984)

1. Once Upon a Time in America; 2. Poverty; 3. Deborah's Theme; 4. Childhood Memories; 5. Amapola; 6. Friends; 7. Prohibition Dirge; 8. Cockeye's Song; 9. Amapola - Part2; 10. Childhood Poverty; 11. Photographic Memories; 12. Friends; 13. Friendship And Love; 14. Speakeasy; 15. Deborah's Theme - Amapola

Z cyklu "Atrakcyjna Osiemdziesiątka"

Powrót z małego urlopu. Lubię powroty. Dlaczego? Otóż wreszcie można zasiąść i jak człowiek posłuchać muzyki. Na ów urlopie poszedłem z Żoną do kina na nowego Bonda. Wtedy właśnie, gdy zgasły już światła pomyślałem sobie, że ostatnio mało słucham muzyki filmowej. W kolekcji kilkadziesiąt jeśli nie kilkaset płyt z przeróżnych filmów, a ja jakoś się ociągam z ich słuchaniem. Przecież to kawał historii muzyki i absolutnie nie można tej kategorii traktować po macoszemu. Do tej pory na moim blogu opisałem tak naprawdę tylko jedną ścieżkę dźwiękową do filmu Blade Runner autorstwa Vangelisa. Dziś przyszedł czas na kolejny mój ukochany soundtrack i jeden z ukochanych filmów. Czas na Dawno Temu W Ameryce…

Jan Hammer Group - Oh, Yeah? (1976)

Side 1:

1. Magical Dog
2. One To One
3. Evolove
4. Oh, Yeah?

Side 2:

1. Bambu Forest
2. Twenty One
3. Let The Children Grow
4. Red And Orange

Przeciętnemu słuchaczowi Jan Hammer kojarzy się zwykle ze ścieżką dźwiękową do serialu Policjanci z Miami. Pamiętamy przecież ten słynny utwór Crockett’s Theme. Swoją drogą fantastyczna kompozycja. Ale Jan Hammer to także, a może przede wszystkim członek legendarnej grupy jazzrockowej The Mahavishnu Orchestra. Współpracował także z wieloma muzykami, takimi jak John Abercrombie, Jeff Beck, Al Di Meola czy Czesław Niemen. Zanim Hammer poświęcił się bardziej elektronicznej karierze tworzył także inne dzieła. Płyta Oh, Yeah? to kapitalny jazzrock z domieszkami funk. W nagraniu tego albumu oprócz samego Jana wzięli też udział Steven Kindler (skrzypce akustyczne i elektryczne, gitara), Fernando Saunders (bas), Tony Smith (perkusja, głos) oraz gościnnie David Earle Johnson, specjalista od instrumentów perkusyjnych. Wczorajsze popołudnie spędzone z tym albumem było wyjątkowym popołudniem, choć moja lepsza i ładniejsza połowa tym razem nie podzieliła mojego entuzjazmu…

Gilgamesh - Gilgamesh (1975)

Side One:

1. a) One End More; b) Phil's Little Dance - For Phil Millers Trousers; c) Worlds Of Zin
2. Lady And Friend
3. Notwithstanding

Side Two:

1. Arriving Twice
2. a) Island Of Rhodes; b) Paper Boat; c) As If Your Eyes Were Open
3. For Absent Friends
4. a) We Are All; b) Someone Else's Food; c) Jamo And Other Boating Disasters (From The Holiday Of The Same Name)
5. Just C

Miałem wielką ochotę zagrać w grę planszową. Najlepiej jakąś z dzieciństwa. Może Chińczyk? A może Na Grzyby? Nie. Z pomocą przyszedł Gilgamesh i świetna okładka ich debiutanckiego albumu. Kto ma ochotę zagrać w grę planszową, której fabuła dotyczy życia grupy rockowej, a ściślej rzecz ujmując ich życia w trasie? Proszę tylko spojrzeć na poszczególne pola (ich opisy) na tej planszy. Chociażby: klawisze nie stroją – cofasz się o jedno pole, spalił się wzmacniacz – cofasz się o dwa pola lub gitarzysta wypił dziesięć Carlsbergów – wypadasz z gry. Oczywiście wszystko to trzeba traktować jako sympatyczny żart. Przecież najważniejsza jest muzyka. Do tego dźwięki kanterberyjskie. Jestem w domu…

Atoll - Tertio (1977)

Side 1:

1. Paris C'est Fini
2. Les Dieux Meme...  
3. Gae Lowe (Le Duel)

Side 2:

1. Le Cerf Volant
2. Tunnel (Part I et II)

Dziś Francja. Powiem szczerze, że nie słuchałem tego albumu ładnych kilka lat. I wziąłem go z półki właściwie przypadkowo. Pomyślałem, że dziś wieczór coś z początku kolekcji. Stanąłem przed półkami z literką A. Na chybił trafił wziąłem Atoll. Ucieszyłem się nawet bo jak przed chwilą wspomniałem, nie słuchałem tego zespołu od lat. A cóż lub kto kryje się pod tą nazwą? To trzeci album w dorobku tej progresywnej grupy. Bardzo go lubię ponieważ w moim odczuciu nie jest przekombinowany. Nie znaczy to oczywiście, że jest prosty i w związku z tym słaby. To nie. Jest ciekawy, melodyjny, symfoniczny…

Ellesmere - Les Châteaux De La Loire (2015)

1. Le Narrateur
2. La Loire 
3. Sully-sur-Loire
4. Passage
5. Meung-sur-Loire
6. Blois
7. La Loire (Thème) 
8. Chambord
9. Chaumont-sur-Loire
10. La Loire (Encore) 
11. Au Revoir... 

bonus tracks: 12. The Ancient Samovar; 13. Wintry Afternoon

Chwilowo poza domem więc będzie bez zdjęcia i krótko. Nie raduje mnie ten wyjazd szczególnie, ale jest w tej sytuacji jeden wielki plus. Tym plusem jest właśnie ta płyta. Wchodząc do sklepu ta znakomita okładka jakby do mnie wołała. "Patrz na mnie, tu jestem". No nie mogłem się oprzeć. Rysunek niczym z komiksu i te czerwone oczy zająca. Podszedłem, wziąłem tę płytę do ręki i z miejsca się zachwyciłem. Przyznam, że pojęcia nie miałem co to za zespół. Ale spojrzałem na sticker, a tam dwa arcyciekawe nazwiska. Pierwsze z nich to John Hackett. Pomyślałem sobie „Już jest nieźle”. Ale kolejna postać biorąca udział w przedsięwzięciu nazwanym Ellesmere to Anthony Phillips. Wiedziałem już ze jestem w domu. Biorę, choć cena nie kiepska. Zapłaciłem i biegiem do hotelu. Nie mogłem się doczekać co usłyszę po włączeniu tego albumu.